خیابانهای بی روزه

رمضان در تقویم قمری فرا رسید و حتی صدا و سیمای ما در چشم بر هم زدنی آیتم ها و برنامه ها و مستندهای پر از نماز و دعا و سخنرانی مذهبی خود را روی آنتن برد اما خیابانهای شهرمان هنوز رمضان را باور نکرده اند.

رمضان فقط نخوردن ونیاشامیدن نیست که میکروفونهای مصاحبه گر تلویزیون ما صبح تا شب این تعریف پوسته ای از رمضان را از زبان کوچه و بازار بیرون می کشند. رمضان ماه خداست. یعنی یک ماه در سال، واقعا خدایی شدن. یعنی یک ماه از سال همه و همه دست در دست هم دهیم و خدارا با تمام وجودمان احساس کنیم. یعنی هر سال یک بار دیگر از نو مسلمان شویم اما افسوس که هنوز خیابانهای شهر ما مفهوم رمضان را نفهمیده اند. هنوز سرهای عریان و تن های پرده دریده، در عرض خیابانها و طول پیاده روهای شهرما در هم می لولند.

اوضاع از این قرار است که در ذی قعده و ذی حجه و ... خدای تلویزیونها و خانه هایمان کم رمق است اما در ماه رمضان رمق می یابد اما خدای کوچه ها و خیابانهایمان حتی در رمضان هم بی رمق است. راستی اشکال کار کجاست؟!

ادامه نوشته

جاهلیت مدرن

یا رسول الله(ص)! مصیبت امتت تسلیت باد که ابوجهل ها و ابوسفیان های دنیای مدرن دست در دست هم داده اند و پیوند شوم جهل و سلطه، زن و مرد و کودک امتت را این بار در سرزمین میانمار به مسلخ کشیده اند.

یا رسول الله(ص)! این مصیبت عظمی تسلیت باد که این بار دستهای جاهل بت پرستان متحجر و بت پرستان مدرن، امتت را به جرم الله اکبر گفتن زنده زنده در آتش می سوزانند.

یا رسول الله (ص)! آجرک الله که مصیبت این جهالت مدرن بار دیگر دامن امتت را گرفت و مردان و زنان و کودکان امتت، با ساتورهای شیطانی شقه شقه شدند.

عصر جاهلیت مدرن یکی دیگر از دستاوردهای شوم و شیطانی خود را پدید آورد و مسلمانان میانمار در سایه سکوت ابوسفیانهای پرمدعا و به دست ابوجهل های بت پرست سنگ شده،‌ در آتش دنیای متجدد سوختند.

اشکهای ناامیدانه مادران خسته، فریاد بی رمق کودکان وحشت زده و چشمهای از حدقه درآمده پدران رنجور میانماری را نه حاکم بی ریشه و بت پرستشان می شنود و می بیند و نه برندگان جایزه صلح نوبل و نه مسلمانانی که قبله شان را از کعبه به کاخ سفید تغییر داده اند.

ادامه نوشته